دلنوشته رضاکیانی به بهانه ۲۷ اردیبهشت روز ارتباطات و روابط عمومی

میانِ بیست‌وپنجمِ اردیبهشت،
که عطرِ فردوسی هنوز در هوای این سرزمین جاری‌ست،
و بیست‌وهفتم،
که نامِ ارتباط و روابطِ عمومی را بر خود دارد،
فاصله‌ای نیست؛
جز دو روز
و قرن‌ها پیوندِ ناگسستنیِ زبان و انسان !
این خاک،
پیش از آن‌که راه بسازد،
واژه ساخته است؛
و پیش از آن‌که دیوار بالا ببرد،
معنا را در جانِ مردمان نشانده است…
از تالارهای خاموشِ حکمت
تا میدان‌های شلوغِ امروز،
همیشه آن‌که سخن را فهمیده،
راهِ پیوند را نیز یافته است.

روابط عمومی،
تنها هنرِ خبررسانی نیست؛
هنرِ شنیدنِ نبضِ جامعه است،
هنرِ پاسداری از اعتماد،
و ساختن پلی
میان مردم و حقیقت.

و اینک در عصرِ هوش مصنوعی و ابرتکنولوژی، که هر روزنه‌ای بر ارتباطاتِ دیجیتال گشوده، ما بر پشتوانهٔ افتخارهای جاودان‌مان فردوسیِ حماسه‌آور، سهروردیِ اشراق‌پرور، سعدیِ لطافت‌انگیز، فارابیِ مدینه‌ساز و مولویِ عرش‌نواز آن فرهنگ، ادب و حکمتِ زندهٔ ایرانی تکیه زده‌ایم؛ رسالتِ ارتباطاتِ آگاهی‌بخش، پل زدن از میان داده‌ها به این معناهای ملکوتی است، برای رستگاری و بیداریِ انسان.

از همین رو،
جایگاهِ روابطِ عمومی،
تابِ آزمون و خطا ندارد؛
و انتصاب مدیران این عرصه،
باید به دستِ دانایی، فرهنگ،
و فهم انسان سپرده شود؛
به آنان که می‌دانند
توسعه،
پیش از آن‌که در سیمان و آهن پدیدار شود،
در زبان، در گفتگو،
و در حرمتِ رابطه متولد می‌شود…